امامت به معناى رياست عامّ يك فرد انسانى در امور دين و دنياست . بنابراين ، رياست ، جنس قريب است و انتساب امامت به يك شخص ، جنس بعيد به شمار مىرود . عامّ بودن امامت نيز فصل تعريف است كه باعث مىشود اين مفهوم از ولايت قُضات و نمايندگان ، جدا گردد و آنان را دربرنگيرد و قيد « در امور دين و دنيا » نشانگر عرصهء امامت و دائرهء رياست آن است ؛ به گونهاى كه دين و دنيا را به طور مساوى دربرمىگيرد .
از سوى ديگر استفاده از عبارت « يك فرد انسانى » ، به دو مسأله اشاره دارد :
1 . فردِ شايستهء امامت ، بايد شخصى منتصب از جانب خدا و رسول او باشد ، نه هر شخصى كه اتّفاق افتاد .
2 . در يك زمان واحد ، فقط يك شخص ، شايستگى امامت را دارد .
البته برخى از دانشمندان قيد اصالت را نيز افزوده و در تعريف امامت مىگويند :
امامت به معناى رياست عامّ يك فرد انسانى در امور دين و دنيا ، به
آداب مناظره و گفت و گو در اصول دين (فارسى) — صفحة 61
مساهمون: السيد علي الحسيني الميلاني
ص٦١