مگر حب و بغض امير مؤمنان على عليه السلام علامت ايمان و نفاق نبود ؟ « 1 » مگر نمىگفتند كه ما ، منافقان را با بغض على مىشناختيم ؟ « 2 » ابن تيميّه تمام اين حديثها و موارد ديگر را كه در كتابهاى معتبر اهل سنّت فراوان آمده است ، فراموش كرده ، حتى مبانى سقيفه و مكتب خلفا را نيز ناديده گرفته كه مىگفتند : هر گاه با كسى بيعت شد هر كس بعد از او حرفى بزند بايد كشته شود . « 3 » او حتى تاريخ پرافتخار زندگانى امير مؤمنان على عليه السلام فراموش كرده كه چه كسانى ابتدا به شورش دست زدند و پيمان شكستند و چه كسانى مرتب لشكر مىفرستادند و شهرهاى مسلمانان را غارت مىكردند ، زنان و كودكان را مىكشتند و به نواميس مسلمانان تجاوز مىكردند .
در تاريخ آمده است : معاويه مرتب به شهرهاى مرزى لشكر مىفرستاد و به قتل و غارت مىپرداختند . يكى از فرماندهان آن لشكرها ، بُسر بن ارطاة بود كه آن قدر خونريزى و چپاولگرى نمود تا بر اثر دعاى امير مؤمنان على عليه السلام عقلش را از دست داد . او دو فرزند كوچك ابن عباس را در مقابل چشم مادرشان سر بريد .
هامش
( 1 ) . صحيح مسلم : ح 240 و . .
( 2 ) . جواهر العقدين : 250 ، الرياض النضره : 2 / 284 ، تاريخ مدينة دمشق : 42 / 286 و 287 و . . .
( 3 ) . صحيح مسلم : كتاب الاماره باب 15 ح 4820