به وسيلهء دعا كردن نيز صورت مىپذيرد !
ابن تيميّه ابوبكر را نيز انسان شجاعى مىداند ؛ ولى همان شجاعت قلبى كه در پيشوايان پسنديده است و مىگويد كه شجاعت او به قوّت قلب اوست . اما على شجاعت جسمى داشت ؛ ولى از اين شجاعت باطنى محروم بود و بهرهاى نداشت .
با پاسخهاى پوچ و بىاساس ابن تيميّه يقين مىكنيم كه استدلالهاى ما ، درست است و در غير اين صورت بايد براى معناى پيكار و جنگيدن در راه خدا معناى ديگرى بيابيم و بگوييم كه دعا كردن نيز خود نوعى جنگيدن در راه خداست !
علاوه بر اين كه اگر آن دو نفر شجاعت باطنى و قوّت قلب داشتند پس چرا در جنگها فرار مىكردند ؟
هيچ شكى نيست كه ابوبكر و عمر در جنگ احد صحنهء نبرد را خالى نموده و فرار كردند . اين مطلب چنان قطعى است كه پيشوايان اهل سنّت نيز به آن اعتراف دارند ؛ كسانى چون ابوداوود طيالسى ، ابن سعد نويسنده الطبقات الكبرى ، ابوبكر بزّار ، طبرانى ، ابن حِبّان ، دارقُطْنى ، ابونعيم اصفهانى ، ابن عساكر ، ضياء مَقْدِسى و ديگر بزرگان اهل سنّت اين حقيقت را در كتابهايشان آوردهاند . « 1 »
هامش
( 1 ) . ر . ك : كنز العمّال : 10 / 424 .