مقصد دوم : شروط امامت .
تمام عالمان بر اين اعتقادند كه فردى براى امامت و رهبرى مردم شايستگى دارد كه در اصول و فروع دين به مقام اجتهاد رسيده و در دين مجتهد باشد تا مسائل و امور دين را بيان كند و در برابر شبهاتى كه در دين وارد مىشود بايستد و با دليل و برهان آنها را پاسخ داده و از دين خود دفاع كند .
امام بايستى در امور و مسائل اختلافى كه به او رجوع مىشود چنان قدرتى داشته باشد كه با يك فتوا و يا حكم ، اختلاف ميان مسلمانان را بر طرف كرده و نظام جامعه را در اختيار خود بگيرد ؛ چرا كه از مهمترين اهداف امامت همين مسأله است كه در مرحلهء نخست اعتقادات دينى را با قدرت علمى خود حفظ كند و براى حلّ شبههها ، دليل و برهان كافى در اختيار داشته باشد و در مرحلهء دوم اختلافات و دشمنىهاى ميان مسلمانان را با درايت كامل از ميان بردارد و در قضاوت كردن بين آنها عدالت را رعايت كند . اين شرطى است كه هرگز امامت بدون آن كامل نمىشود » . « 1 » بنابراين با توجه به اين بيان ، امام بايستى داراى دو شرط باشد :
هامش
( 1 ) . شرح المواقف : 8 / 349 .