« إِنَّ الظَّنَّ لايُغْني مِنَ الْحَقِّ شَيْئًا » ؛ « 1 »
به راستى كه گمان ، انسان را از حق بىنياز نمىكند و به حق نمىرساند .
اين يك قاعدهء عقلى است كه مورد اتّفاق تمام انسانهاست و قرآن مجيد نيز به اين قاعده تذكّر داده و ما را به آن راهنمايى مىكند .
حال اگر بخواهيم در موضوعى ، از ميان دو نفر يكى را برگزينيم كه يكى از آنها عالم و داناست و مىتواند ديگران را به عقايد صحيح و سالم هدايت كرده و حقيقت را براى آنها آشكار سازد و ديگرى شخصى است كه خود نياز دارد كه كسى او را هدايت كند و دستش را بگيرد تا گمراه نشود . در اين جا شما چگونه داورى مىكنيد ؟ اگر ما بخواهيم به واقع برسيم و حقيقت براى ما روشن و واضح شود به كدام يك از آنان مراجعه مىكنيم ؟ آيا حاضر مىشويم براى يادگيرى اعتقاداتِ صحيح به سراغ شخصى كه خود به هدايت و يادگيرى نياز دارد برويم ؟
ما معتقديم كه امامت از امورى است كه خدا بايد آن را تعيين كند و مردم نقشى در اين امر مهم ندارند و همان گونه كه نبوّت منصبى است كه خدا بايد آن را مشخص كند ؛ امامت نيز چنين است و ميان امامت و نبوت در اين جهت فرقى نيست .
بنابراين ما در شناخت امام به سندى محكم و يا دليلهاى واضح
هامش
( 1 ) . سورهء يونس : آيهء 36 و سورهء نجم : آيهء 28 .