حق هدايت مىكند » اين است كه آيا كسى كه شما را به امور پايدار قطعى و يقينى راهنمايى مىكند و به حقيقت و واقعيّت رهنمون مىسازد براى پيروى شايستهتر است يا آن كسى كه هدايت نمىشود مگر هدايتش كنيد ؟
خداوند متعال در اين آيه ما را به يك قاعدهء عقلى راهنمايى مىكند . قاعدهاى كه در نزد همه عقلاى مسلمان و غير مسلمان پذيرفته شده است كه اگر گروهى بخواهند به واقعيّتى برسند و يا حقيقتى از حقايق دنيا براى آنها كشف و ظاهر شود ؛ به كسى مراجعه مىكنند كه به آن واقعيت آگاهى كامل داشته باشد تا آنها را به آن حقيقت برساند . امّا كسى كه به حقيقت و واقعيّت امر آگاهى ندارد ، چگونه مىتواند ديگران را هدايت كرده و از واقع امر باخبر سازد ؟ !
بنابراين انسان بايستى در برخى از حقايق و واقعيتها به يقين و علم برسد و گمانِ به تنهايى كفايت نمىكند و حتّى نمىتوان دربارهء آنها به نظريات ديگران اكتفا كرد ؛ بلكه بايد براى خود انسان يقينِ به آن حقيقت حاصل شود .
از اين رو عالمان شيعه و سنّى فتوا دادهاند كه در اعتقادات و اصول دين واجب است كه انسان خود به يقين برسد و گمان كردن و تقليد از ديگران در عقيده كافى نيست . خداوند تبارك و تعالى مىفرمايد :
امامت اميرالمؤمنين (ع) در سنجش خرد (فارسى) — صفحة 14
مساهمون: السيد علي الحسيني الميلاني
ص١٤