تاسوعا روزى است كه حسين و يارانش در كربلا به واسطهء سپاهيان شام محاصره شدند . . . ابن زياد و عمر سعد از زيادى لشكر خويش خوشحال شدند . آنان در روز عاشورا بر سيّدالشهداء عليه السلام و اصحاب ايشان مسلّط شدند و يقين كردند كه ديگر ياورى از اهل عراق به يارى و نصرت آن حضرت نخواهد آمد .
حال با توجّه به اين روايت ، چه زمانى اين خوشحالى و آسودگى خيال براى عبيداللَّه و عمر سعد رخ داده است ؟ زمانى كه سپاهى از اهل شام وارد كربلا شدند .
در اين زمينه شيخ صدوق رحمه اللَّه به سند خود اين گونه روايت مىكند :
ونظر الحسين عليه السلام يميناً وشمالًا ولا يرى أحداً ، فرفع رأسه إلى السماء فقال : اللهمّ إنّك ترى ما يصنع بولد نبيّك . . . وأقبل عدوّ اللَّه سنان بن أنس الأيادي وشمر بن ذي الجوشن العامري في رجالٍ من أهل الشام ؛ « 1 » امام حسين عليه السلام به سمت راست و چپ نگاهى كردند و هيچ كس را نديدند .
سپس سر را به آسمان بلند كردند و فرمودند : خداوندا ! تو مىبينى كه با فرزند پيامبرت چگونه رفتار مىكنند . . . .
در اين هنگام سنان بن انس و شمر بن ذى الجوشن ، به همراه مردانى از اهل شام آمدند . . . .
اين روايت نيز بيانگر آن است كه لشكرى از اهل شام براى به شهادت رساندن سيّدالشهداء عليه السلام حضور داشتند .
اين روزهدارى در روز عاشورا از بنواميّه است ؛ چرا كه شيخ طوسى رحمه اللَّه به سند خود از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه آن حضرت فرمود :
هامش
( 1 ) . الأمالى شيخ صدوق : 226 .