پس اگر كسى خواست خدا را ببيند ، آيه ، نشانه و علامت او را ببيند . البته ديدن دو جور است :
1 . ديدن بصرى ،
2 . ديدن بصيرتى .
خداوند متعال را با بصيرت بايد ديد .
دوم آن كه خود ائمّه عليهم السلام آيات خدا هستند .
سوم آن كه معلوم مىشود كه خداوند متعال آيات متعدّدى دارد ؛ يعنى علاوه بر اين كه شما ائمّه ، آيات خدا هستيد ، آيات خداوند متعال نيز نزد شماست .
اگر مقدارى با قرآن آشنايى پيدا كنيم و در آن تأمّل و تدبّر نماييم مىبينيم كه تمام عقايد ، مبانى اعتقادى و معارف ما ريشهء قرآنى دارند . در قرآن مجيد آمده است :
« قُلْ إِنَّمَا اْلآياتُ عِنْدَ اللَّهِ » ؛ « 1 »
بگو : همه آيات فقط نزد خدا است .
شايد فرد مغرض و مريضى بگويد : اين جمله از زيارت جامعه نيز با قرآن منافات دارد كه پاسخ او را پيشتر داديم و از آن چه گذشت معلوم شد كه وجود آيات عند الأئمة ؛ يعنى آن چه كه عنداللَّه است عند الأئمة نيز موجود است . پيشتر ملاحظه شد كه اولياى خدا افعالشان را به خداوند متعال نسبت مىدهند .
در اين جا باز از قرآن مجيد شاهد مىآوريم كه در عين اين كه قرآن مىفرمايد :
« اْلآياتُ عِنْدَ اللَّهِ » ، دلالت دارد بر اين كه : آيات عند الأئمّة است . در آيه مباركهاى مىخوانيم :
« وَكَذلِكَ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الْكِتابَ فَالَّذينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ يُؤْمِنُونَ بِهِ وَمِنْ هؤُلاءِ مَنْ يُؤْمِنُ بِهِ وَما يَجْحَدُ بِآياتِنا إِلَّا الْكافِرُونَ * وَما كُنْتَ تَتْلُوا مِنْ
هامش
( 1 ) . سورههاى انعام ( 6 ) : آيه 109 و عنكبوت ( 29 ) : آيه 50