غلبه و پيروزى است . البته غلبه در هر ميدانى مصداق خود را دارد . براى مثال غلبه در ميدان جنگ معلوم است ، در ميدان بحث و مناظره و جدل به شكل ديگرى تحقق پيدا مىكند ، و گرنه مفهوم لفظ همان غلبه است .
همچنين كيفيّت تأييد خداوند متعال نيز مختلف است ، و بر حسب موارد فرق مىكند .
گاهى خداوند متعال براى حصول غلبه ، به وسيلهاى ظاهرى تأييد مىكند و قوّت شديد عنايت مىنمايد . در آيهء مباركهاى مىفرمايد :
« هُوَ الَّذي أَيَّدَكَ بِنَصْرِهِ وَبِالْمُؤْمِنينَ » ؛ « 1 »
اوست كه تو را با يارى خود و مؤمنان تقويت كرد .
در اين آيه « بالمؤمنين » بر « بنصره » عطف شده ، و باء در هر دو سببى است .
معناى « نصر » معلوم است ، راغب اصفهانى مىگويد :
النصر والنّصرة : العون . « 2 »
بنابراين ، « نصر » يعنى : كمك .
اما در دعا براى حضرت ولى عصر ارواحنا فداه آمده است :
وأيّده بالنصر ؛
( خدايا ! ) او را به توسط نصر تقويت كن !
به نظر مىرسد مقصود ، امداد غيبى از ملائكه و غيره بوده باشد .
به هر حال ، خداوند متعال حضرت رسول اكرم صلى اللَّه عليه وآله را كمك كرده و قوّت بخشيده تا غلبه حاصل شده ، امّا كلمهء « بالمؤمنين » در كنار « بنصره » در نقش داشتن مؤمنان در غلبه ظهور دارد ، و چون « باء » سببى باشد ، خداوند به سبب مؤمنان به
هامش
( 1 ) . سوره انفال ( 8 ) : آيه 62
( 2 ) . المفردات فى غريب القرآن : 495