مىدهد .
از غرر سورههاى قرآن كه بذر احساس مسئوليت مىپراكند و اگر در قلب انسان رسوخ يابد همهء اعمال او را به صلاح مىآورد سورهء سبا است .
واقعيت جزاء ( مسئوليت ) تجلّى دو اسم حكيم و خبير است كه خدا را به آن دو مىخوانيم . پس او عالم است به آنچه در زمين فرو مىرود يا از زمين بيرون مىآيد . ( 1 - 2 ) / 412 به هنگام قيام قيامت ، جزاء به بارزترين صورت خود تجلى مىكند به گونهاى كه ديگر تشكيك كفار را سودى نيست . خداى تعالى علمش بر همه چيز احاطه دارد ، هيچ ذرهاى بر او پوشيده نيست پس پاداش نيكو نصيب صالحان است و عذاب اليم بهرهء معاندان و مخالفان . ( 3 - 5 ) مردم در برابر وحى دو دستهاند . در حالى كه آن را اهل علم حق مىدانستند كفار بر آن استهزاء مىكردند و مىگفتند آيا پيامبر دروغ مىگويد يا آن كه ديوانه است . نه ، آنان به آخرت ايمان ندارند و در عذاب و ضلالت بعيد هستند .
قرآن آنان را هشدار مىدهد كه كفر ايشان به مسئله نبوت آنان را گرفتار عذاب خدا خواهد كرد بدين گونه كه يا زمين آنها را در خود فرو خواهد برد و يا قطعهاى از آسمان بر سر آنها خواهد افتاد . ( 7 - 9 ) در ادامه دو صورت از تمدن را بيان مىدارد . يكى صالح و مستمر و يكى فاسد و به سبب فسادش نابود شونده . اين دو دو صورت بارز هستند از واقعيت جزاء و مسئوليت .
خداى تعالى به داود فضيلتى عنايت كرد . آهن را بر دست او نرم نمود . و او به ساختن زره پرداخت . و باد را مسخر سليمان نمود . و ديو را به فرمان او درآورد .
خداوند داود و سليمان را به شكر و سپاس خود واداشت . تمدن آنها ادامه داشت تا سليمان از دنيا رحلت كرد . سليمان بر عصا تكيه داده ايستاده بود كه خدا جانش را گرفت . موريانهاى عصاى او را جويد و او بيفتاد آن وقت ديوان دانستند كه او مرده است زيرا آنها علم غيب نمىدانستند .
تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 330
مساهمون: احمد آرام
ص٣٣٠