كه دربارهء پيامبر خود بينديشند تا دلايل صدق ادعايش را در او بيابند . اين پيامبر مجنون نيست ، بلكه عذاب شديد خدا را مىبيند و آنان را از آن مىترساند همين امر است كه موجب آن مىشود كه در نظر كفار مجنون جلوه كند . پيامبران در برابر دعوت و ارشاد خود اجر و مزدى نمىطلبند و همين است دليل صدق ايشان .
خداى تعالى به صدق آنها شهادت مىدهد كه او بر هر چيزى ناظر است . او به نيروى حق اساس باطل را درهم مىريزد و باطل ديگر بر مسند قدرت نتواند نشست .
خداى تعالى تأكيد مىكند كه زيان ضلالت به صاحب آن بازمىگردد . پس انسان به ضلالت خود جزا داده مىشود چه بخواهد و چه نخواهد . ( 41 - 50 ) خدا ما را از عواقب ضلالت بر حذر مىدارد . آن جا كه هيچ يك از آنها از پنجهء عدالت نتوانند گريخت . چون خود را در آن حالت بينند مىگويند : ايمان آورديم . ولى هيهات كه زمان اين سخن گذشته است . و اكنون ميان آنها و آنچه بدان ميل مىورزيدند گذشته است . همهء اينها بدان سبب بود كه آنان از شك به يقين نرسيده بودند . ( 51 - 54 )
تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 333
مساهمون: احمد آرام
ص٣٣٣