باشد هر گاه پيامبر بخواهد او را به زنى گيرد . اين حكم ويژهء تو است نه ديگر مؤمنان . » در اين آيه تأكيد شده كه اين موهبت و امتياز ويژهء پيامبر است نه شخص ديگر از مؤمنان .
/ 366 حلبى گويد : از امام صادق ( ع ) پرسيدم در باب زنى كه خود را به پيامبر هبه مىكند ، آيا بدون مهر است ؟ امام فرمود :
« اين مخصوص پيغمبر است . اما براى غير او جايز نيست تا در عوض ، پيش از دخول به او چيزى به او دهد ، كم يا زياد حتى يك جامه يا يك درهم » . « 27 » از محمد بن قيس از امام باقر روايت شده كه :
« زنى از انصار نزد پيامبر ( ص ) آمد ، و بر او داخل شد و آن حضرت در خانهء حفصه بود . زن خود را به جامه و شانه زدن موى آراسته بود . چون وارد شد گفت : يا رسول اللَّه ، زن از شوهرش خواستگارى نمىكند و من زنى بدون شويم . مدتى است كه شوهرى ندارم و نيز صاحب فرزندى نيستم . آيا شما را نيازى هست . اگر نيازى هست ، خود را به تو مىبخشم ، اگر بپذيرى . پيامبر گفت : نيك است و در حق او دعا كرد . سپس گفت : اى زن انصارى ! خدا تو را از پيامبر خود پاداش خير دهد .
مردان شما مرا يارى كردند و زنانتان به من ميل نمودند . حفصه به او گفت : چه زن كم حيايى هستى و در برابر مردان چه جسارتى نشان مىدهى . پيامبر فرمود ، اى حفصه از سرزنش او باز ايست كه او از تو بهتر است . به پيامبر خدا رغبت كرده و تو او را ملامت مىكنى و عيب مىگيرى . سپس به او گفت : بازگرد ، خدا تو را رحمت كند . كه به سبب ميل كردنت به رسول خدا ، خدا بهشت را بر تو واجب كرد . بعدا به تو خبر خواهم داد . در اين حال خداى عز و جل اين آيه را فرستاد « و زن مؤمنى كه خود را به پيامبر بخشيده باشد ، هر گاه پيامبر بخواهد او را به زنى گيرد اين حكم ويژه توست نه ديگر مؤمنان » . پس خداى تعالى هبه كردن آن زن خود را به
هامش
( 27 ) - همان منبع .