على ( ع ) مىفرمايد :
« خداى تعالى را به اين شناختم كه عزمها و تصميمها باطل مىشوند و آنچه گره زدهام گشوده مىگردد و هر آهنگ كه كردهام نقض مىشود » .
«
وَ ما تَدْرِي نَفْسٌ بِأَيِّ أَرْضٍ تَمُوتُ
- و كسى نمىداند كه در كدام زمين خواهد مرد . » پس پايان كار ما هم به دست خداست . پس ديگر چه جايى براى غرور مىماند ؟
در حديث از امام صادق روايت شده :
« نطفه چون در رحم افتد ، خداى تعالى ملكى مىفرستد و آن ملك از آن خاك كه او در آن دفن مىشود اندكى برمىدارد و با آن نطفه مىآميزد . پس پيوسته دلش شوق آن زمين را دارد تا در آن دفنش كنند » . « 34 » / 198 «
إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ
- خدا دانا و آگاه است . »
هامش
( 34 ) - نور الثقلين ، ج 4 ، ص 220 .