به على ( ع ) گوش فرا مىدهيم كه از محبوب خود رسول اللَّه روايت مىكند :
« صبر بر سه گونه است :
صبر بر مصيبت و صبر بر طاعت و صبر بر معصيت .
هر كس بر مصيبت صبر كند و آن را به نيكوترين وجه تحمل كند . خداى تعالى براى او سيصد درجه نويسد كه ما بين هر درجه به قدر فاصله آسمان تا زمين باشد ، و هر كه بر طاعت صبر كند خداى تعالى براى او ششصد درجه نويسد كه ما بين هر درجهاى تا درجهء ديگر از اعماق زمين تا عرش باشد ، و هر كه بر معصيت صبر كند خداى تعالى براى او نهصد درجه نويسد ما بين هر درجه از اعماق زمين باشد تا انتهاى عرش » . « 31 » [ 32 ] امتياز صبر كنندهء شكرگزار ، آگاهى او از آيات خداست و رهيابى اوست به وسيلهء آنها بر حقايق موجودات . زندگى او عبث و براى لحظهء موجود نيست او براى آينده زندگى مىكند . / 192 اگر سختيهاى زمان حال را تحمل مىكند . در انتظار فرج است . و مىداند سختيهاى ديگرى هم هست كه هنوز بر او وارد نيامده و بايد پروردگارش را شكر گويد تا هيچ گاه دچار آنها نگردد . از امير المؤمنين روايت شده كه فرمود :
« چون براى رسول اللَّه ( ص ) امرى اتفاق مىافتاد كه شادمانش مىساخت مىگفت : حمد خدايى را كه به نعمت او خوبيها به كمال مىرسد و چون امرى ناخوش پيش مىآمد مىگفت : حمد خدا را در هر حال » . « 32 » در حالى كه شخص كفران كنندهء نعمت نه وفايى دارد و نه سپاسى . او همواره در همان لحظه زندگى مىكند . هر گاه براى او سختى پيش آيد به خدا پناه مىبرد و چون آن سختى به پايان رسد به همان حالت گمراهى كه بود باز مىگردد .
«
وَ إِذا غَشِيَهُمْ مَوْجٌ كَالظُّلَلِ
- و چون موجهاى عظيم همانند ابرها آنها را فرو پوشد . »
هامش
( 31 ) - همان منبع ، ص 77 .
( 32 ) - بحار الانوار ، ج 71 ، ص 47 .