( 32 ) احكام نذر و عهد
( مسأله 2278 ) نذر آن است كه انسان براى خدا چيزى را بر خود قرار دهد مثلًا كارى را انجام دهد يا ترك كند .
( مسأله 2279 ) در نذر بايد صيغه خوانده شود و لازم نيست آن را به عربى بخوانند پس اگر بگويد چنانچه مريض من خوب شود ، براى خدا بر من است كه مبلغى به فقير بدهم نذر او صحيح است .
( مسأله 2280 ) نذر كننده بايد مكلف و عاقل باشد و به اختيار و قصد خود نذر كند ، بنابراين نذر كردن كسى كه بى اختيار نذر كرده صحيح نيست .
( مسأله 2281 ) آدم سفيهى كه مال خود را در كارهاى بيهوده مصرف مىكند ، نذرهاى مربوط به مالش صحيح نيست .
( مسأله 2282 ) نذر زن در صورتى كه با حقوق شوهر منافى باشد صحيح نيست و اگر در چنين مورد با اذن او نذر كرد ، شوهر نمىتواند از انجام آن ممانعت كند .
( مسأله 2283 ) هر گاه فرزند نذرى كند بدون اين كه به پدر خبر دهد ، بايد به آن نذر عمل نمايد .
( مسأله 2284 ) انسان كارى را مىتواند نذر كند كه انجام آن برايش ممكن باشد بنابر اين كسى كه نمىتواند پياده كربلا برود ، اگر نذر كند كه پياده برود ، نذر او صحيح نيست .
( مسأله 2285 ) نذر در صورتى صحيح است كه انجام و يا ترك فعلى كه به عهده گرفته ،