( 28 ) احكام طلاق
( مسأله 2139 ) مردى كه زن خود را طلاق مىدهد ، بايد عاقل و بالغ باشد و به اختيار خود طلاق دهد و اگر او را مجبور كنند كه زنش را طلاق دهد ، طلاق باطل است و نيز بايد قصد طلاق داشته باشد ؛ پس اگر صيغه طلاق را به شوخى بگويد ، صحيح نيست .
( مسأله 2140 ) زن بايد در وقت طلاق از خون حيض و نفاس پاك باشد و شوهرش در آن پاكى يا در حال نفاس يا حيض كه پيش از اين پاكى بود با او نزديكى نكرده باشد و تفصيل اين دو شرط در مسائل آينده گفته مىشود .
( مسأله 2141 ) طلاق دادن زن در حال حيض يا نفاس در سه صورت صحيح است :
اول آن كه شوهرش بعد از ازدواج با او نزديكى نكرده باشد .
دوم آبستن باشد و اگر معلوم نباشد كه آبستن است و شوهر در حال حيض طلاقش بدهد ، بعد بفهمد آبستن بوده ، اشكال ندارد .
سوم مرد به واسطه غائب و يا محبوس بودن نتواند يا برايش مشكل باشد كه پاك بودن زن را بفهمد .
( مسأله 2142 ) اگر زن را از خون حيض پاك بداند طلاقش دهد بعد معلوم شود كه موقع طلاق در حال حيض بوده ، طلاق او باطل است و اگر او را در حيض بداند و جدّاً او را طلاق دهد بعد معلوم شود پاك بوده ، طلاق او صحيح است .
( مسأله 2143 ) كسى كه مىداند زنش در حال حيض يا نفاس است ، اگر غائب شود مثلًا مسافرت كند و بخواهد او را طلاق دهد ، اگر استعلام ممكن نباشد بايد تا مدتى كه معمولًا