لازم است . ولى در گفتن ذكر به قصد قربت مطلقه ، آرام بودن بدن لازم نيست .
( مسأله 875 ) اگر پيش از آنكه پيشانى به زمين برسد و بدن آرام بگيرد عمداً ذكر سجده را بگويد ، يا پيش از تمام شدن ذكر عمداً سر از سجده بردارد ، نماز باطل است .
( مسأله 876 ) اگر پيش از آنكه پيشانى به زمين برسد و بدن آرام گيرد ، سهواً ذكر سجده را بگويد و پيش از آنكه سر از سجده بردارد ، بفهمد اشتباه كرده بايد دوباره در حال آرام بودن ، ذكر را بگويد .
( مسأله 877 ) اگر پيش از تمام شدن ذكر سجده سهواً پيشانى را از زمين بردارد نمىتواند دوباره به زمين بگذارد و بايد آن را يك سجده حساب كند . ولى اگر جاهاى ديگر را سهواً از زمين بردارد ، بايد دو مرتبه به زمين بگذارد و ذكر را بگويد .
( مسأله 878 ) بعد از تمام شدن ذكر سجده اول بايد بنشيند تا بدن آرام گيرد و دوباره به سجده رود .
( مسأله 879 ) در سجده بايد كف دست را بر زمين بگذارد ولى در حال ناچارى پشت دست هم مانعى ندارد . و اگر پشت دست ممكن نباشد ؛ بايد مچ دست را بگذارد و چنانچه آن را هم نتواند ، بايد تا آرنج هر جا كه مىتواند بر زمين بگذارد و اگر آن هم ممكن نيست ، گذاشتن بازو كافى است .
( مسأله 880 ) در سجده بايد سر دو انگشت بزرگ پاها را به زمين بگذارد . و اگر انگشتهاى ديگر پا ، يا روى پا را به زمين بگذارد ، يا به واسطه بلند بودنناخن ، سر شست به زمين نرسد نماز باطل است . و كسى كه به واسطه ندانستن مسأله نمازهاى خود را اينطور خوانده بنابر احتياط مستحب ؛ بايد دوباره بخواند .
( مسأله 881 ) كسى كه نمىتواند پيشانى را به زمين برساند بايد به قدرى كه مىتواند خم شود و مهر يا چيز ديگرى را كه سجده بر آن صحيح است روى چيز بلندى گذاشته و طورى پيشانى را بر آن بگذارد كه بگويند سجده كرده است ؛ ولى بايد كف دستها و زانوها و انگشتان پا را بهطور معمول بر زمين بگذارد .
رسالهء توضيح المسائل (فارسى) — صفحة 253
مساهمون: الشيخ جعفر السبحاني
ص٢٥٣