يكى از انگشتها تا مفصل پا مسح كند .
( مسأله 213 ) احتياط لازم آن است كه به اندازه پهناى سه انگشت بسته مسح نمايد ، و بهتر از آن مسح تمام روى پا و دو برآمدگى در دو طرف است .
( مسأله 214 ) اگر در مسح پا ، همه دست را روى پا بگذارد و كمى بكشد كافى نيست بلكه بايد دستها را تا مفصل بكشد .
( مسأله 215 ) در مسح سر و روى پا ، بايد دست را روى آنها بكشد و اگر دست را نگهدارد و سر يا پا را به آن بكشد وضو باطل است ؛ ولى اگر موقعى كه دست را مىكشد سر يا پا مختصرى حركت كند ، اشكال ندارد .
( مسأله 216 ) جاى مسح بايد خشك باشد و اگر به قدرى تر باشد كه رطوبت كف دست به آن اثر نكند مسح باطل است ؛ ولى اگر ترى آن به قدرى كم باشد كه رطوبت محل ، مانع از تأثير رطوبت كف دست نباشد ، كافى است .
( مسأله 217 ) اگر براى مسح ، رطوبتى در كف دست نمانده باشد نمىتواند دست را با آب خارج تر كند ، بلكه بايد از اعضاى ديگر وضو رطوبت بگيرد و با آن مسح نمايد .
( مسأله 218 ) اگر رطوبت كف دست فقط به اندازه مسح سر باشد ، مىتواند سر را با همان رطوبت مسح كند ، و براى مسح پاها از اعضاى ديگر وضو رطوبت بگيرد .
( مسأله 219 ) مسح كردن از روى جوراب و كفش باطل است ؛ ولى اگر به واسطه سرماى شديد يا ترس از دزد و درنده و مانند اينها نتواند كفش يا جوراب را بيرون آورد ، بر آنها مسح كند و تيمّم نيز بنمايد .
( مسأله 220 ) اگر روى پا نجس باشد و نتواند براى مسح ، آن را آب بكشد بايد تيمّم كند .
وضوى ارتماسى
( مسأله 221 ) وضوى ارتماسى آن است كه انسان صورت و دستها را به قصد وضو در آب فرو برد يا آنها را در آب فرو برد و به قصد وضو بيرون آورد . و اگر موقعى كه دستها را در آب