نويسندهء كتاب در مقدمهء آن - پس از ذكر غرض خود از تأليف آن - مىنويسد : « در هر موضوع هرگاه ديدم احاديث منقول از اهل بيت عليهم السلام كافى است ، احاديث منقول از غير طريق آنان ( اهل سنت ) را ذكر نكردهام . از طرفى روشن است كه ما به تمام احاديث معصومين در اين موضوع و غير آن احاطه نداريم ، و ليكن آنچه كه در نزد ماست ، همگى از طريق راويانِ مورد وثوق شيعه است ؛ و از راوياتى كه احاديث شاذ و نادر نقل مىكنند ، و در نقل روايات معروف ، و در فقه و علم ، مشهور نيستند ، حتى يك حديث ، نقل نكردهام و نام اين كتاب را كامل الزيارات و فضلها و ثواب آن گذاشتم .
و اين كتاب داراى ابواب زير است :
1 - ثواب زيارت حضرت رسول صلى الله عليه و آله
هامش
- من با سرعت پشت سر او مىدويدم ، و او آهسته راه مىرفت ، با اين وجود به او نمىرسيدم . وقتى به جايى رسيدم كه جز من كسى او را نمىديد ايستاد و به من نگريست و گفت : آنچه با خوددارى بياور ! من هم نامه را به او دادم . بدون اينكه به آن نگاه كند گفت : بگو ( خطاب به بن قولويه رحمه الله ) از اين بيمارى وحشت مدار كه بعد از سى سال ديگر خواهى مُرد ! در اين وقت گريهام گرفت و چندان گريستم كه قدرت هرگونه حركتى از من سلب شد . در همين حال مرا گذاشت و رفت . ابن قولويه رحمه الله گفت : اين داستان را ابن هشام رحمه الله نائب من بعد از مراجعت از سفر حج براى من نقل كرد . چون سال 367 ) رسيد ، ابن قولويه بيمار شد و به امور خود پرداخت و تهيه لوازم قبر مىديد . وصيت خود را نوشت و در اين باره سعى بليغ مبذول مىداشت . به او مىگفتند اين همه ترس براى چيست ؟ اميد است خداوند سلامتى بدهد ، ترس ندارد . اما ابن قولويه رحمه الله مىگفت : اين همان سالى است كه قبلًا وعده مرگ مرا دادهاند و سرانجام در همان بيمارى رحلت كرد و محل قبر در جوار تربت امامين كاظمين عليهما السلام مىباشد .