از زمان غضب خلافت و تخلف از فرامين رسول خدا صلى الله عليه و آله و هجوم به خانه حضرت فاطمه زهرا عليها السلام و خانه نشين كردن امام شيعيان على بن ابى طالب عليه السلام و تبعيد ياران راستين اسلام ، فشار بر شيعيان و مخلصين درگاه اهل بيت عليهم السلام به واسطه مخالفين روز به روز بيشتر شد و عرصه را بر شيعيان تنگتر كردند ، در شام كه دورترين نقطه خلافت اسلامى بود ، بنىاميه - لعنة اللَّه عليهم - ريشه دواند و قدرت گرفت و جانشين رسول خدا صلى الله عليه و آله را بر روى منابر مورد لعن قرار داده و با به شهادت رساندن دخت رسول خدا صلى الله عليه و آله فاطمه زهرا عليها السلام و على بن ابى طالب عليه السلام وصى بر حق رسول اكرم صلى الله عليه و آله ، هر آنچه كه توانستند بر سر اسلام آوردند . به طورى كه دو ريحانه رسول خدا صلى الله عليه و آله ، امام حسن و امام حسين عليهما السلام را با بدترين آزارها به شهادت رساندند .
امام باقر عليه السلام فرمود :
ذلت و خوارى شيعه و بلاى مهم و كشتار ، پس از شهادت امام حسن عليه السلام و در زمان معاويه بود . در هر شهرى شيعيان ما را مىكشتند و دست و پاى افراد را ، حتى به گمان شيعه بودن آنان ، قطع مىكردند .
هركسى به ما اظهار محبت مىنمود ، به زندان مىرفت . اموالش را غارت ، و خانهاش را خراب مىكردند و اين بلا و مصيبت ادامه داشت ، تا آن كه زمان ابن زياد و قاتل امام حسين عليه السلام فرا رسيد » « 1 » .
پس از بنى اميه ، بنى عباس - لعنة اللَّه عليهم - با شعار دروغين ، با
هامش
( 1 ) - ابن ابى الحديد ، شرح نهج البلاغه ، ج 3 ، ص 15 .