عاشورا را آورده است .
12 - سيد حسين بن ابى القاسم جعفر خوانسارى ( م 1191 ) ، رسالهاى در شرح زيارت عاشورا نوشته ، كه مرحوم سيد احمد روضاتى در مقدمهء كتاب « مناهج المعارف » ضمن آثار ايشان نام مىبرد .
قرن سيزدهم :
14 - محدّث خبير ، سيد عبداللَّه شبّر ( م 1242 ) در كتاب « مصابيح الانوار فى حل مشكلات الاخبار » ، ج 2 ، ص 341 - 342 ، زيارت را روايت كرده و شرحى دربارهء فقرهء « لعن اللَّه امة اسرجت والجمت وتهيأت وتنقبت لقتالك » آورده است .
15 - مرحوم سيد حيدر كاظمى ( 1205 - 1265 ) در كتاب « عمدة
هامش
- الأنوار المضيئة فى الحكمة الشرعية جمعآورى كرده است . اشكال اين نظريه آن است كه اين كتاب در احوالات امام عصر عليه السلام نبوده تا منتخب آن در غيبت امام عصر عليه السلام باشد . اما روش مؤلف به اين قرار است كه مؤلف در كتاب خويش از روش عقلى و نقلى با هم بهره برده ، بدين شكل كه قياسهاى منطقى از انواع مختلف را در لابهلاى مطالب كتاب و همراه روايات آورده تا هيچ اشكالى از طرف غير شيعيان و حتى غير مسلمانان بر كتاب وارد نشود . همچنين روايات را با ذكر اسناد و منابع نقل آورده است . اين كتاب در دوازده فصل مرتب شده است :
1 . اثبات امامت و وجود و عصمت آن حضرت از راه عقل 2 . اثبات آن حضرت از قرآن 3 . اثبات آن از روايات خاصه 4 . اثبات آن از روايات اهل سنّت 5 . ولادت آن حضرت 6 . سبب غيبت آن جناب 7 . طول عمر ايشان 8 . وكلاى آن جناب و راويان از او 9 . توقيعات شريف آن حضرت 10 . ملاقات كنندگان آن حضرت 11 . علامات ظهور 12 . وضعيت جهان و اجتماع در ايام حكومت حضرت مهدى عليه السلام . سيد على نيلى نجفى رحمه الله كتاب خويش را خلاصه كرده كه با نام « سرور أهل الإيمان فى علامات ظهور صاحب الزمان » منتشر شده است . البته اين نام را ناسخ كتاب براى آن برگزيده چون سيد رحمه الله براى كتاب نامى انتخاب نكرده است .