( مسئله ) اگر به اعتقاد اينكه عضو شكستهاى دارد و آب برايش ضرر دارد ، وضوى جبيره نمايد . ولى بعداً معلوم شود كه عضو شكستهاى نداشته است ، وضو و غسلش صحيح نمىباشد . ولى در صورتى كه عضو واقعاً شكسته بوده ، ولى بعد از وضوى جبيره معلوم شود كه استعمال آب براى عضو ضرر نداشته است ، در اين صورت بنابر ظاهر وضو و غسل هر دو صحيح مىباشد و همچنين اگر به گمان اينكه آب برايش ضرر ندارد غسل نمود ، سپس معلوم شد كه آب برايش ضرر داشته و وظيفهى او جبيره بوده است . در اين صورت غسل و وضو صحيح مىباشد ، و همچنين در صورتى كه اعتقاد به ضررى بودن آب پيدا نموده ، ولى وضو و غسل جبيره نكرده و بعداً معلوم شد كه استعمال آب برايش ضرر نداشته است ، ولى صحت در فرض اخير متوقف ، بر امكان قصد قربت است كه در اين صورت وضو و غسلش صحيح مىباشد .
( مسئله ) در هر موردى كه مكلف شك كند ، در اينكه آيا وظيفهى او وضوى جبيره است يا تيمم ، بنابر احتياط واجب ، بايد بين هر دو جمع نمايد .
سؤال ( 1 ) كسى در بعضى از اعضاى وضو كه بايد شسته شود ، در هنگام وضو جبيره دارد . آيا لازم است كه حتماً با دست خود ظاهر جبيره را مسح كند ، يا مىتواند با اشياء ديگرى مانند ؛ يك قطعه ابر يا پنبه ظاهر آن را مسح كند ؟
احكام جامع مسايل پزشكى (فارسى) — صفحة 46
مساهمون: الميرزا جواد التبريزي
ص٤٦