مقصد اول : شرايط صحت روزه
( مسئله ) روزهى شخص مريض صحيح نمىباشد . بنابراين روزهى شخصى كه مثلًا عارضه و بيمارى چشمى دارد ، در صورتى كه روزه براى او موجب ضرر شود ، به اين شكل كه مريضى او شديد شود و يا زمان مداوا و بهبودى مرض طولانى شود و يا باعث شدّت درد بيمار شود ، صحيح نيست . و موارد ذكرشده بايد به اندازهاى باشد كه در نزد عقلاء قابل اهميت باشد . بنابراين ضرر محدود كه درنزد عرف مردم چيز مهمى حساب نشود و طولانى شدن زمان معالجه اگر به مقدار كم باشد و يا درد به اندازهاى باشد كه غالباً مردم به آن اهميت ندهند ، مجوز خوردن روزه نمىشود و مريض در اين موارد بايد روزه بگيرد . و در آنچه ذكر شده ، فرقى ندارد كه مكلف يقين به ضرر در موارد ذكر شده داشته و يا ظن و گمان قوى و يا احتمالى كه موجب ترسيدن او از روزه گرفتن باشد ، داشته است .
و همچنين اگر انسان سالم در شرايطى از روزه گرفتن بترسد و احتمال مريض شدن خود را بدهد ، روزه بر او واجب نبوده و در صورتى