احكام آباد كردن زمينهاى مرده
(
احياء موات )
( مسأله 1939 ) احياء كردن زمين باير ، كه از اوّل باير بوده ، به قصد تملّك جايز است و پس از احيا كردن حكم ملك بر آن جارى مىشود ، خواه احيا كننده مسلمان ، ( مؤمن يا اهل خلاف ) و يا كافر باشد .
( مسأله 1940 ) زمين باير به وسيله خريدن از دولت و يا ثبت كردن در دفاتر دولتى ، به تملّك شخص در نمىآيد ، بلكه همچنان به حالت اباحه باقى مىماند ، و هركس نسبت به احيا كردن آن اقدام كند به ملكيّت او در مىآيد و صاحب سندنمىتواند از آن جلوگيرى به عمل آورد ، فقط مىتواند از زدن سند بهنام او خوددارى كند ، يا چيزى در مقابل آن مطالبه نمايد .
( مسأله 1941 ) احيا كردن زمين ، عبارت است از انجام دادن چيزى كه به وسيله آن عرفا بگويند كه در اين زمين عمران و آبادى انجام گرفته است ، مثل اينكه آنجا را به صورت مزرعه ، بستان ، منزل ، محلّ تجارت ، انبار كالا ، محلّ نگهدارى دام و طيورو امثال اينها در آورده باشد . و اگر چنين كارى انجام نشده باشد ، ملكيّت حاصل نمى شود .
( مسأله 1942 ) كسى كه به وسيله احياء و يا غير آن مالك زمينى بشود ، در حريم آن حق پيدا مىكند ، و لذا مىتواند از راه و چاه ، چشمه و چراگاه و ديگر امكانات موجود در آن برخوردار باشد ، به گونهاى كه حدود آن را بيان خواهيم