احكام ظِهار
« ظِهار » آن است كه مردى همسرش را به قصد حرام كردن آن بر خويش ، به يكى از محارم خود تشبيه كند .
( مسأله 1853 ) ظهار فقط از طرف مرد واقع مىشود و اگر زن چنين تشبيه ناروائى را بر زبان براند ، شوهرش بر او حرام نمىشود .
( مسأله 1854 ) صيغه ظهار بايد به قصد تحريم رابطه زناشويى با حفظ رشته زناشويى باشد ، پس اگر آن را به عنوان كنايه از طلاق بر زبان جارى كند ، نه طلاق واقع مىشود و نه ظهار . و اگر آن را به عنوان تهديد زن به دورى ، نه به قصد تحريمبگويد ، اثرى بر آن مترتّب نمىشود .
( مسأله 1855 ) ظهار آن است كه مردى به قصد تحريم همسرش بر خويش بگويد : « أنتِ عَلَىَّ كَظَهْرِ امّى » . و يا هر تعبيرى كه اين تشبيه را برساند ، مثلًا بگويد : « أَنْتِ عَلَىَّ ظَهْرُ امّى » ، « أنْتِ مِنّى كَظَهْرِ امّى » ، « أنْتِ حَرامٌ عَلَىَّ كَظَهْرِامّى » و يا هر تعبير ديگرى كه اين مفهوم را ادا كند . و يا به جاى « أنْتِ » : « هِىَ » يا « فُلانةُ » بگويد .
( مسأله 1856 ) در ظهار اگر به جاى مادر ، خواهر ، عمّه ، خاله و يا هر عنوان ديگرى كه به وسيله نسبى ، سببى يا شيرى بر او حرامست ، بر زبان بياورد ، ظهار واقع مىشود .
( مسأله 1857 ) در ظهار حتما بايد عنوان محرميّت بر زبان جارى شود مانند مادر ، خواهر و امثال آنها و اگر به جاى عنوان ، نام يكى از محارم خود را بر زبان