آورد ، مثلًا بگويد : « أنتِ علىَّ كظهرِ هندٍ » و هند نام مادر و يا خواهرش باشد ، ظهار محقّقنمىشود .
( مسأله 1858 ) اگر به جاى « ظَهر » عنوان ديگرى بر زبان جارى كند ، مثلًا او را به دست ، پا ، يا هر عضو ديگرى از اعضاى مادرش تشبيه كند ، و يا به خود او تشبيه كند ، مثلًا بگويد : « أنتِ علىَّ كَامّى » ظهار واقع مىشود .
( مسأله 1859 ) اگر صيغه ظهار را بدون تشبيه جارى سازد ، مثلًا به قصد ظهار بگويد : « أنْتِ عَلَىَّ حَرامٌ » ظهار واقع نمىشود .
( مسأله 1860 ) ظهار كننده بايد بالغ و عاقل باشد و از روى اختيار انجام دهد ، پس اگر از روى اجبار يا به خاطر خوشنودى ديگرى - چون مادر يا همسر ديگر - و يا براى فرار از مشكلات آن را بر زبان آورد ، ظهار واقع نمىشود .
( مسأله 1861 ) ظهار اگر از روى خشم و احساسات - بدون تأمّل - و يا به قصد ايذا و اذيّت همسر باشد ، واقع نمىشود .
( مسأله 1862 ) در ظهار شرايطى است كه از آن جمله است :
1 ) بايد دو شاهد عادل وجود داشته باشند .
2 ) زن بايد در حال پاكى باشد .
3 ) بايد در آن پاكى رابطه زناشويى برقرار نشده باشد .
4 ) در ظهار بايد قبلًا نزديكى انجام شده باشد .
( مسأله 1863 ) هنگامى كه ظهار با شرايط ياد شده انجام پذيرفت ، تا هنگامى كه كفاره ظهار را پرداخت نكرده ، نزديكى كردن با آن زن بر شوهر حرام است ، ولى ديگر كامجوئيها مانعى ندارد ، پس از اداى كفّاره حكم ظهار برداشته مىشود .
منتخب المسائل (فارسى) — صفحة 386
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٣٨٦