ازدواج موقّت
( مسأله 1668 ) ازدواجى كه تا وقت معيّنى بدون نياز به طلاق انجام مىگيرد و در سرِ وقت پايان مىپذيرد ، مُتعه و ازدواج موقّت ناميده مىشود .
( مسأله 1669 ) مشروعيّت ازدواج موقّت به اجماع همه فرق اسلامى ثابت شده ، و به اجماع و اتّفاق آراى اهل بيت عصمت و طهارت و شيعيان آنان ، هرگز نسخ نشده است . چنان كه روايات فراوانى از طريق شيعيان و اهل سنّت بر آندلالت مىكند .
( مسأله 1670 ) در ازدواج موقّت همانند ازدواج دائم نياز به ايجاب و قبول لفظى هست ، و همين مقدار كافى است كه زن بگويد : « زَوَّجْتُكَ نَفْسي إلى وَقْتٍ كَذا بِمَهْرٍ قَدْرُهُ كَذا » پس مرد بگويد : « قَبِلْتُ » . و يا مرد بگويد : « أَتَزَوَّجُكِ إليوَقْتٍ كَذا بِمَهْرٍ قَدْرُهُ كَذا » پس زن بگويد : « قَبِلْتُ » و يا هر عبارت ديگرى كه اين معنى را ادا كند اگر چه به لفظ عربى نباشد .
( مسأله 1671 ) در ازدواج موقّت حتما بايد مهر ذكر شود ، پس اگر گفته نشود عقد باطل مىشود .
( مسأله 1672 ) در ازدواج موقّت بايد ابتدا و انتهاى مدّت مشخص و مطرح شود ، پس اگر صريحا گفته نشود ، چه از روى فراموشى باشد ، يا از روى خجالت ، و يا به تصوّر اينكه قصدشان كفايت مىكند ، ازدواج تبديل به دائم مىگردد .
( مسأله 1673 ) اگر در ازدواج موقّت به جاى تعيين مدّت ، به چند بار آميزش بسنده كنند ، مثلًا بگويند : يك يا چند بار ، بنابر احتياط واجب لازم است كه مدّت را هبه كنند و عقد را تجديد نمايند .
( مسأله 1674 ) در ازدواج موقّت حتما بايد ابتدا و انتهاى مدّت دقيقا تعيين شود ، پس اگر بگويد تا آمدن فلانى از مسافرت ، و تاريخ آمدن او دقيقا مشخّص نباشد ، عقد باطل است .