احكام حبس ، سُكنى ، عُمرى و رُقبى
عناوين ياد شده در حبس كردن عين براى بدست آوردن منافع آن به صورت تدريجى ، با وقف مشترك هستند ، و لكن در مُلك مالك باقى مىمانند و پس از فوت او به ورثهاش منتقل مىشوند .
( مسأله 1480 ) حبس كردن عبارت است از تصدّق دادن منافع يك عين و منحصر كردن آن به فرد يا ، افراد و يا طبقه خاصى كه وقف بر آنها جايز باشد ، همانند قبيل : فقرا ، طلّاب ، حجّاج ، زوّار ، خادم مسجد و امثال آنها .
( مسأله 1481 ) حبس كردن همانند وقف نياز به انشاء دارد ، يعنى بايد با لفظ يا عملى كه دلالت بر مراد خود كند ، آن را انشا نمايد ، مثلًا بگويد : اين اسب را در راه خدا حبس نمودم . يا آن را در اختيار كسى قرار دهد كه براى او حبس نموده است .
( مسأله 1482 ) اگر مالك عينى را براى مدت معيّنى حبس نمود ، در آن مدّت الزامى مىشود و پيش از سپرى شدن آن مدت نمىتواند از آن برگردد . و اگر در اثنا فوت نمايد ورثه نيز حق ندارد آن را برهم بزنند .
( مسأله 1483 ) پس از سپرى شدن مدّت تعيين شده منافع آن به مالك و يا به ورثه او باز مىگردد .
( مسأله 1484 ) يكى از مصاديق حبس ، « سُكنى » مىباشد و آن اختصاص به مسكن دارد . و منظور از سُكنى اين است كه حق سكونت در آن مسكن را به فرد