احكام حواله
( مسأله 1382 ) منظور از حواله آن است كه بدهكار بدهى خودش را به شخص ديگرى حواله كند كه ذمه خودش فارغ شود و ذمه او در مقابل طلبكار مشغول شود .
( مسأله 1383 ) براى قرارداد حواله هر لفظ يا عملى كه بر آن دلالت داشته باشد كفايت مىكند .
( مسأله 1384 ) در حواله رضايت حواله دهنده ( بدهكار ) و حواله شونده ( طلبكار ) شرط است .
( مسأله 1385 ) شخص سوّم كه به او حواله داده مىشود ، اگر ذمهاش به حواله دهنده بدهكار نباشد ، رضايت او نيز شرط است .
( مسأله 1386 ) اگر شخصى از كسى طلبى دارد ، و بخواهد آن را عينا به طلبكار خودش حواله دهد ، رضايت او شرط نيست ، بلكه رضايت طلبكار و حواله دهنده كافى است .
( مسأله 1387 ) حواله دهنده و حواله شونده بايد بالغ و عاقل باشند و مكره ( مجبور ) نباشند ، و در مواردى كه نفوذ حواله با ورشكستگى منافات داشته باشد ، بايد ورشكسته نباشد .
( مسأله 1388 ) حواله نيز همانند ضمان عقد لازم است ، و شرط خيار فسخ در آن جارى نمىشود .
( مسأله 1389 ) اگر كسى در كشورى پولى را به شخصى مىدهد كه در كشور ديگرى معادل آن را از او دريافت كند ، مثلًا مقدارى دلار مىدهد تا در كشور