و مجوّز افطار نمىشود ، مگر اين كه تحمّل كردن آن موجب حَرَج باشد ، و يا به قدرى شديد باشد كه با تمام شدن ماه رمضان خوب نشود و نيازمند درمان طولانى باشد ، در اين صورت آن نوعى مرض محسوب مىشود و مجوّز افطار مىباشد .
( مسأله 778 ) كسى كه مىداند يا مىترسد كه روزه به او ضرر برساند ، اگر روزه بگيرد و ضرر داشته باشد ، روزهاش باطل مىشود .
( مسأله 779 ) گفته ى پزشك آگاه ، كه متّهم به بىمبالاتى نباشد ، در اثبات ضرر روزه حجّت است ، اگر چه از گفته او احساس ترس نشود ، مگر اين كه انسان يقين و يا اطمينان به اشتباه او داشته باشد .
( مسأله 780 ) اگر پزشك آگاه بگويد كه روزه ضرر ندارد و انسان ترس از ضرر نداشته باشد ، حتما بايد روزه را بگيرد ، ولى اگر خوف از ضرر داشته باشد ، ظاهرا مىتواند افطار كند ، مگر اين كه ترس او عقلائى نباشد ، در اين صورت به ترس خودنبايد اعتنا كند .
( مسأله 781 ) اگر تشنگى بر روزهدار غلبه كند ، ولى ترس از خطر جانى نباشد ، بلكه فقط تحمّل آن موجب مشقّت باشد ، مىتواند در حدّ رفع مشقّت آب بخورد و روزهاش را ادامه دهد و بنابر احتياط واجب قضاى آن را نيز بگيرد .
( مسأله 782 ) كسى كه قضاى ماه رمضان بر عهدهاش هست نمىتواند روزه مستحبّى بگيرد ، ولى اگر روزه استيجارى به عهدهاش باشد مىتواند روزه مستحبّى بگيرد .
( مسأله 783 ) كسى كه روزه قضاى ماه رمضان بر عهدهاش باشد مىتواند براى روزه واجب يا مستحبّى از طرف ديگرى اجير بشود ، و مىتواند با داشتن قضاى رمضان ، روزه استيجارى بگيرد .
( مسأله 784 ) در وجوب روزه ماه رمضان ، و قضاى آن و روزه نذرى چند چيز شرط است :
1 . بلوغ .
منتخب المسائل (فارسى) — صفحة 152
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص١٥٢