ششم : بقا بر جنابت
( مسأله 738 ) در شب ماه رمضان ، و در قضاى آن و هر روزه واجب ديگر ، اگر تا طلوع فجر عمدا در حال جنابت باقى بماند ، روزهاش باطل مىشود .
( مسأله 739 ) روزه مستحبى با اين عمل باطل نمىشود .
( مسأله 740 ) بقا بر جنابت اگر عمدى نباشد ، روزه را باطل نمىكند ، خواه روزه واجب باشد يا مستحب ، جز اين كه چنين شخصى نمىتواند قضاى روزه رمضان را بگيرد ، اگر چه وقت آن تنگ شده باشد .
( مسأله 741 ) كسى كه مىداند كه پيش از طلوع فجر قدرت بر غسل نخواهد داشت ، اگر با توجّه به اين حال ، عمدا خودش را جنب كند ، روزهاش باطل مىشود و قضا و كفّاره بر او واجب مىشود . و تيمّم كردن قضا و كفّاره را از او ساقطنمىكند ، اگر چه بهتر است كه پيش از طلوع فجر اقدام به تيمّم نمايد .
( مسأله 742 ) اگر كسى به هنگام اقدام به جنابت از ناتوانى خود بر غسل جنابت غافل باشد و يا خيال كند كه وقت وسيع است و بعدا كشف شود كه وقت تنگ بوده است ، روزهاش صحيح است و چيزى بر او واجب نمىشود .
( مسأله 743 ) اگر كسى غسل جنابت ، حيض يا نفاس را فراموش كند و در آن حال روزه بگيرد ، بنابر احتياط واجب روزهاش باطل است ولى كفّاره بر او واجب نمىشود .
( مسأله 744 ) اگر شخص جنب به جهت بيمارى و امثال آن از غسل كردن معذور شود ، بهتر اين است كه در صورت امكان پيش از طلوع فجر تيمّم كند ، اگر چه بدون تيمّم نيز روزهاش صحيح است .
( مسأله 745 ) زنى كه غسل حيض يا نفاس بر گردن دارد ، اگر در غسل كردن تنبلى و سهلانگارى كند تا فجر طلوع كند ، روزهاش باطل مىشود و قضا بر او واجب است . ولى اگر عمدا غسل نكند ، در اين صورت بنابر احتياط واجب كفّاره نيز براو واجب خواهد شد .