يَهِيمُونَ ( 225 ) وَ أَنَّهُمْ يَقُولُونَ ما لا يَفْعَلُونَ ( 226 ) إِلاَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ ذَكَرُوا اللَّهَ كَثِيراً وَ انْتَصَرُوا مِنْ بَعْدِ ما ظُلِمُوا وَ سَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُونَ ( 227 )
معناى واژهها
227 [ أيّ منقلب ينقلبون ] : يعنى به كدام مرجع مراجعه كنند ، و به كجا پناه برند .
/ 127
و نزديكان عشيرهات را بيم ده
رهنمودهايى از آيات :
پايان سورهء ( الشعراء ) به بيان تفاوتهاى بزرگ ميان رسالتهاى پروردگار و وسوسهها و فريبهاى شيطانى اختصاص دارد ، و سياق در اين جا بيان مىكند كه محور رسالتهاى الاهى توحيد و يكتاپرستى است ، و سپس از آن به پيش مىرود و از صفات رسول برخاستهء از اين محور سخن مىگويد ، پس رسول كسى است كه نخستين بار نزديكان و عشيرهء خويش را بيم مىدهد و به ياد خدا و پرهيزگارى نسبت به او مىاندازد ، و او به مؤمنان رؤوف و مهربان است ، و بيزارى خود را از نافرمانان نسبت به خدا با توكل بر او كه توانا و بخشنده است بيان مىكند ، و ديگر اين كه در هنگام شب به شب زندهدارى مىپردازد ( و از خاندان پاكيزهاى برخاسته ) و خدا سخنان او را مىشنود و از نهانهاى جانش آگاه است .
از سوى ديگر شيطان به سوى هر دروغگوى فاجر روانه مىشود ، و شيطانها در گوش پيروان خود وحى مىكنند و بيشتر اينان دروغ مىگويند .