باشد و به وسيلهء جبيره از ضرر در امان بماند ، در اين صورت بايد وضو يا غسل جبيرهاى انجام دهد . چنان كه در بخش وضو گفته شد .
( مسألهء 462 ) كسى كه ميترسد اگر وضو بگيرد يا غسل كند ، مريض شود يا مرضش شدّت پيدا كند و يا ديرتر بهبودى حاصل كند و از موارد جبيره نباشد ، بايد تيمّم كند .
( مسألهء 463 ) كسى كه آب برايش ضرر دارد و ضرر آن به قدرى است كه ارتكاب آن حرام مىباشد ، اگر با علم به ضرر و توجّه به حرمت وضو بگيرد يا غسل كند ، وضو و غسلش باطل است ، در غير اين صورت صحيح مىباشد .
چهارم : مصرف كردن آب در جاى ديگر برايش الزامى باشد ، مانند تطهير مسجد يا تطهير بدن و لباس براى نماز ، كه اگر در اين موارد از روى غفلت با آب وضو بگيرد يا غسل كند ، وضو و غسلش صحيح است .
پنجم : از استعمال آب عذر شرعى داشته باشد ، مثل اين كه آب در محلّ غصبى يا در ظرف غصبى باشد و صاحب ملك يا صاحب ظرف راضى به تصرّف در آن نباشد .
( مسألهء 464 ) اگر آب در محلّى باشد كه به جهت ترس از دزد يا درنده نتواند به آب دسترسى پيدا كند ، در اينجا نيز تيمّم مىكند .
( مسألهء 465 ) عدّهاى از فقها فرمودهاند ، هنگام تنگى وقت نيز وظيفهء غسل يا وضو به تيمّم تبديل مىشود ، ولى اين مورد از نظر ما ثابت نيست ، بلكه بايد وضو يا غسل كند و نمازش را قضا نمايد .
( مسألهء 466 ) در تنگى وقت احتياط مستحب اين است كه تيمّم كرده نماز را با تيمّم بخواند ، سپس وضو گرفته يا غسل نموده نماز را قضا كند .
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 86
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٨٦