حرمت شود ، نبش كردن آن جايز است . امّا اگر هتك حرمت شود آنوقت نبش قبر حرام مىشود و غسل دادن و كفن كردن ساقط ميگردد همانطوريكه زمان طولانى از دفن آن گذشته باشد و ميت خشك شده باشد بطوريكه هتك حرمت نشود نبش قبر براى غسل دادن و كفن كردن واجب نيست .
2 ) نبش قبر براى انتقال دادن جنازه به مشاهد مشرّفه و يا به آرامگاه خانوادگى كه موجب عزّت ميّت است و در آنجا يادش جاويد ميماند و همواره بر سر مزارش قرآن مى خوانند و طلب آمرزش ميكنند ، جايز است .
3 ) نبش قبر براى جلوگيرى از كار حرام جايز است ، مثل اين كه جنازهاى را در ملك ديگرى بدون اجازهء مالك دفن كرده باشند ، يا با كفن غصبى كفن كرده باشند و يا چيزى را كه مال ديگرى است به همراه جنازه دفن كرده باشند .
( مسألهء 435 ) در همهء موارد ياد شده بايد توجّه شود كه نبش قبر موجب بى حرمتى به ميّت نشود . بنابر احتياط واجب در مورد سوم اگر صاحب حق براى دريافت حق خود شتاب كند و اصرار نمايد ، براى اهميّت حقوق مردم ، اداى حق را بر حرمت ميّت ترجيح ميدهيم .
( مسألهء 436 ) در دو مورد اوّل بايد از ولى ميّت براى نبش قبر اذن گرفته شود و در مورد سوم نيز بنابر احتياط واجب ، و اگر به ولى دسترسى نباشد از كسى كه بعد از ولى به ميّت نزديكتر است ، بايد اجازه بگيرند بنابر احتياط واجب .
( مسألهء 437 ) مستحب است ميّت را در جاى وسيع دفن كنند و ارتفاع قبر به مقدارى باشد كه نشستن در آن ممكن باشد .
( مسألهء 438 ) مستحب است صورت ميّت را باز كرده ، گونهء راست او را بر زمين بگذارند و مقدارى تربت امام حسين ( عليه السلام ) همراه او در قبر بگذارند و احتياط مستحب آن است كه به مقدار يك خشت از آن در مقابل
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 78
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٧٨