است مدّت را ببخشد و عقد را تجديد نمايند .
( مسألهء 3026 ) در ازدواج موقّت حتماً بايد مدّت دقيقاً تعيين شود ، پس اگر بگويد : تا آمدن فلانى از مسافرت ، و تاريخ آمدن او دقيقاً مشخّص نباشد ، عقد باطل است .
( مسألهء 3027 ) در عقد موقّت حتماً بايد مدّت مشخص باشد ، پس اگر مدّت آن يك ماه باشد ، ولى آغاز و انجام آن مشخّص نباشد ، باطل است .
( مسألهء 3028 ) در ازدواج موقّت بنابر احتياط واجب حتماً بايد مدّت آن از لحظهء اجراى عقد باشد ، پس اگر آغاز آن را مثلًا از اوّل ماه آينده تعيين كنند ، بايد عقد را تجديد كنند . و در اين سه مورد عقد تبديل به دائم نمى شود .
( مسألهء 3029 ) در عقد موقّت نيازى به طلاق نيست ، بلكه به يكى از دو طريق زير از يكديگر جدا ميشوند :
1 ) سپرى شدن مدّت تعيين شده .
2 ) بخشيدن مدّت باقيمانده .
( مسألهء 3030 ) ولى دو طفل صغير مىتوانند آنها را براى مدّت كوتاهى به يكديگر عقد كنند ، اگرچه در آن مدّت قابل كامجوئى نباشند ، براى اهداف ديگرى ، از قبيل ايجاد محرميّت . اين عقد صحيح است به شرط اينكه مفسدهاى در كار نباشد و سهلانگارى نسبت به حقّ صغير به شمار نيايد . چنان كه در مسألهء 2934 بيان گرديد .
( مسألهء 3031 ) ولى طفل صغير پس از اجراى عقد ، ميتواند مدّت آن را ببخشد كند ، به شرط آنكه اين كار به مصلحت طفل باشد .
* * *
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 633
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٦٣٣