فصل چهارم : ازدواج موقّت
( مسألهء 3020 ) ازدواجى كه تا وقت معيّنى بدون نياز به طلاق انجام ميگيرد و در سرِ وقت پايان ميپذيرد ، مُتعه و ازدواج موقّت ناميده مىشود .
( مسألهء 3021 ) مشروعيّت ازدواج موقّت به اجماع همهء فرق اسلامى ثابت شده ، و به اجماع و اتّفاق آراى اهل بيت عصمت و طهارت و شيعيان آنان ، هرگز نسخ نشده است . چنان كه روايات فراوانى از طريق شيعيان و اهل سنّت بر آن دلالت مىكند .
( مسألهء 3022 ) در ازدواج موقّت همانند ازدواج دائم نياز به ايجاب و قبول لفظى هست ، و همين مقدار كافى است كه زن بگويد : « زوّجتُكَ نفسى إلى وقت كذا به مهر قدره كذا » پس مرد بگويد : « قَبِلْتُ » . و يا مرد بگويد : « أتزوّجكِ إلى وقت كذا به مهر قدره كذا » پس زن بگويد : « قَبِلْتُ » و يا هر عبارت ديگرى كه اين معنى را ادا كند .
( مسألهء 3023 ) در ازدواج موقّت حتماً بايد مهر ( اجرت ) ذكر شود ، و اگر گفته نشود عقد باطل مىشود .
( مسألهء 3024 ) در ازدواج موقّت بايد مدّت ذكر شود ، پس اگر صريحاً گفته نشود ، چه از روى فراموشى باشد ، يا از روى خجالت ، و يا به تصوّر اينكه قصدشان كفايت مىكند ، ازدواج تبديل به دائم ميگردد .
( مسألهء 3025 ) اگر در ازدواج موقّت به جاى تعيين مدّت ، به شمار آميزش بسنده كنند ، مثلًا بگويند : يك يا چند بار ، بنابر احتياط واجب لازم