احكام ضمان
ضمان عبارت از آنست كه انسان بدهى ديگرى را به عهده بگيرد تا ذمّهء او فارغ شود و به جاى او ذمّهء ضامن مشغول گردد . كسى كه اين بدهى را به عهده ميگيرد ضامن ناميده مىشود .
( مسألهء 2443 ) در عقد ضمان هر قول يا فعلى كه اين تعهد را برساند كفايت مىكند .
( مسألهء 2444 ) ضمان عقدى است كه بين ضامن و صاحب حق بسته مىشود و لذا بايد اين قرارداد از روى اختيار منعقد شود و هيچكدام بر اين كار مجبور نشوند ، و هر دو بايد بالغ و عاقل و رشيد باشند ، يعنى كودك ، ديوانه و سفيه نباشند .
( مسألهء 2445 ) ضامن لازم نيست كه ورشكست نباشد ، زيرا نهايت امر اين است كه اين بدهى نيز بر عهدهاش ثابت مىشود ، لكن طلبكار با ديگر طلبكاران در موجودى او سهيم نمى شود .
( مسألهء 2446 ) اما در مورد طلبكار ، اگر ضمانت با محجور بودن او منافات داشته باشد ، لازم است كه او ورشكست نباشد ، تا طلبش در معرض تلف قرار نگيرد .
( مسألهء 2447 ) در ضمانت رضايت بدهكار شرط نيست ، بلكه