است كه در معاملات ربوى گفته شد .
( مسألهء 2348 ) هنگامى كه طلبكار طلب خود را مطالبه كند ، يا از او آثار عدم رضايت به تأخير طلبش ظاهر شود ، بر بدهكار واجب است نسبت به پرداخت بدهى خود اقدام نمايد ، مگر اينكه بدهى او مدّتدار باشد و زمان پرداخت آن نرسيده باشد . در اينجا طلبكار ناگزير است تا فرارسيدن آن وقتى كه در ضمن عقد قرض و يا عقد ديگرى تعيين شده انتظار بكشد .
( مسألهء 2349 ) كسى كه قدرت پرداخت بدهى خود را دارد ، نبايد آن را از زمان تعيين شده تأخير بيندازد ، مگر اينكه طلبكار راضى باشد . و اگر قدرت پرداخت ندارد شايسته است با نرمش و ملاطفت از طلبكار عذر خواهى كند .
( مسألهء 2350 ) بدهى حالّ ، كه وقت پرداخت آن رسيده ، با رضايت طلبكار به تأخير ، به بدهى مدتدار تبديل نمى شود ، مگر اينكه در ضمن عقدى زمان شرط شود ، تنها چيزى كه هست اين است كه تا مدّتى كه طلبكار راضى باشد ، اقدام به پرداخت آن واجب نمى شود ، به مجرد اينكه مطالبه كند بر بدهكار واجب است نسبت به پرداخت آن اقدام نمايد .
( مسألهء 2351 ) اگر بدهكار با داشتن توانائى بر پرداخت بدهى خود و رسيدن وقت پرداخت ، بدهى خود را پرداخت نكند ، طلبكار ، وكيل و يا ولى او حق مطالبه دارند ، اگر امتناع كند مىتوانند او را وادار كنند كه بدهى خود را بپردازد ، اگرچه به وسيلهء شكايت نزد حاكم شرع باشد .
( مسألهء 2352 ) اگر راه رسيدن طلب خود منحصر باشد به اينكه نزد حاكم ستمگر شكايت ببرد ، مانعى ندارد .
( مسألهء 2353 ) اگر بدهكار پس از رسيدن وقت پرداخت بدهى خود
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 488
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٤٨٨