فصل دهم : احكام سلف ( پيش فروش )
سَلَف عبارت از معامله ايست كه در آن كالا به صورت كلّى و مدّتدار باشد ، ولى بهاى آن نقدآ پرداخت شود ، دقيقاً بر عكس نسيه ، كه در آن جنس نقد و پول مدت دار مىباشد .
به معاملهء سلف ، « سَلَم » نيز گفته مىشود .
( مسألهء 1936 ) در معاملهء سلف حتماً بايد مدّتدار بودن كالا شرط شود ، و گرنه معامله تبديل به نقد مىشود .
( مسألهء 1937 ) انسان نمى تواند يك جنس مشخّصى را كه فعلا مالك آن نيست ، به كسى بفروشد ، به اين منظور كه از صاحبش خريدارى كند ، يا از مالكش بخواهد كه به او ببخشد ، آنگاه به مشترى تحويل دهد . و اگر چنين كارى را انجام دهد معامله باطل است .
( مسألهء 1938 ) در فرض بالا اگر آن جنس را از مالكش خريدارى كند ، مشترى مالكِ آن نمى شود و بر مشترى واجب نيست آن را خريدارى كند .
( مسألهء 1939 ) اگر انسان جنسى را كه مالكش نيست ، با كسى گفتگو كند ، به اين منظور كه از صاحبش خريدارى كند و پس از آنكه به ملك او در آمد به آن طرف بفروشد ، مانعى ندارد . لكن به شرط اينكه قبلًا دادوستد انجام نگرفته باشد و حق آزادى طرفين براى خريدن و نخريدن محفوظ باشد . پس از آنكه به ملك او در آمد ناگزير نيست كه به شخص طرف