فصل سوًم : لباس نمازگزار
بر مرد واجب است در حال نماز عورتين خود را بپوشاند و بر زن واجب است به جز صورت ، دستها و پاها ، همه بدنش را بپوشاند .
( مسألهء 688 ) دخترى كه هنوز عادت ماهانه نشده ، اگر در نماز سر و گردنش باز باشد مانعى ندارد ، اگر چه به سنّ تكليف رسيده باشد و همچنين است كنيزى كه آزاد نباشد .
( مسألهء 689 ) بنابر احتياط واجب ، بايد ساتر بدن نمازگزار از نوع لباس باشد ، مانند لنگ ، پيراهن و شلوار ، و در مورد زنان چون چادر و مقنعه ، نه از اقسام برگ درختان ، دستها ، گل و لجن ، از چيزهايى كه پوست بدن را ميپوشاند و جلو ديد را ميگيرد .
( مسألهء 690 ) كسى كه از روى نادانى و يا فراموشى در پوشش بدن كوتاهى كند و در اثناى نماز متوجّه شود ، پس اگر در آن لحظه خود را پوشيده بيابد ، نمازش صحيح است . ولى اگر در لحظهء توجّه پوشيده نباشد ، بنابر احتياط واجب بايد نمازش را از سر بگيرد .
( مسألهء 691 ) اگر كسى بعد از فراغت از نماز متوجّه شود در پوشش بدن كوتاهى شده ، نمازش صحيح است و اعاده ندارد .
( مسألهء 692 ) لباس نمازگزار شش شرط دارد :
اوّل : پاك باشد ، به شرحى كه در مبحث نجاسات بيان شد .
دوّم : مباح باشد .
( مسألهء 693 ) اگر لباس نمازگزار غصبى باشد و افعال نمازگزار مثل