مطّلع شود ، نمازش صحيح است و اعادهء آن لازم نيست ، مگر در خون حيض ، كه بنابر احتياط واجب بايد نمازش را اعاده كند .
( مسألهء 573 ) كسى كه ميدانست لباس يا بدنش نجس مىباشد ، اگر فراموش كند و با آن نماز بخواند ، بايد نمازش را اعاده كند و اگر وقت گذشته بايد آن را قضا نمايد .
( مسألهء 574 ) اگر كسى نميدانست كه مثلًا بند ساعتش از اجزاى مردار است و با آن نماز خوانده ، نمازش صحيح است ، ولى اگر ميدانست و فراموش كرده بود ، بايد آن را اعاده كند بنابر احتياط واجب .
( مسألهء 575 ) اگر نمازگزار در وسط نماز متوجّه شود بدن يا لباسش نجس است و بداند مقدارى از نماز را با آن خوانده نمازش باطل است . و اگر نداند و بتواند بدون اينكه يك از منافيات نماز را انجام دهد مانند انحراف از قبله يا عورتش كشف شود ، آن را بشويد و يا از خود دور كند ، بايد انجام دهد و گرنه بايد نماز را از سر بگيرد .
( مسألهء 576 ) اگر كسى ميدانست لباس ، يا بدن او نجس بوده ، خودش يا ديگرى آن را شست و با آن نماز خواند ، بعد از نماز متوجّه شد كه آثار نجاست در لباس يا بدنش هنوز باقى است ، نمازش صحيح است و احتياج به اعاده ندارد ، مگر در موردى كه احتياج به دقّت و تلاش داشته و انجام نداده است مانند منى در اين صورت بنابر احتياط واجب نماز را اعاده كند .
( مسألهء 577 ) كسى كه منحصراً لباس نجس در اختيار دارد و به جهت سرما و امثال آن ناگزير است آن را بپوشد و با آن نماز بخواند ، نمازش صحيح است ، ولى در صورت امكان بنابر احتياط واجب يك بار با آن نماز بخواند و يك بار ديگر آن را در آورده مطابق وظيفهء برهنگان رفتار نمايد .
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 103
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص١٠٣