در همين ايام بود كه روزى زنان مهاجر و انصار كه از بيمارى او آگاهى يافته بودند ، جهت عيادت به ديدارش آمدند . فاطمه ( عليها السلام ) در اين ديدار بار ديگر اعتراض و نارضايتى خويش را از اقدام گروهى كه خلافت را به ناحق از آن خويش نموده بودند ، اعلام نمود و از آنان و عدهاى كه در مقابل آن سكوت نموده بودند ، به علت عدم انجام وظيفه الهى و ناديده گرفتن فرمان نبوى درباره وصايت امام على ( ع ) انتقاد كرد و نسبت به عواقب اين اقدام و خروج اسلام از مجراى صحيح خود به آنان هشدار داد . همچنين بركاتى را كه در اثر عمل به تكليف الهى و اطاعت از جانشين پيامبر ( ص ) از جانب خداوند بر آنان نائل خواهد شد ، خاطر نشان نمود .
در چنين روزهايى بود كه ابابكر و عمر به عيادت حضرت آمدند . هر چند در ابتدا فاطمه ( عليها السلام ) از آنان رويگردان بود و به آنان اذن عيادت نمىداد ، اما سرانجام آنان بر بستر فاطمه ( عليها السلام ) حاضر گشتند . فاطمه ( عليها السلام ) در اين هنگام ، اين كلام پيامبر اكرم ( ص ) را كه فرموده بود : « هر كس فاطمه را به غصب در آورد من را آزرده و هر كه او را راضى نمايد مرا راضى نموده » ، به آنان يادآورى نمود . ابابكر و عمر نيز صدق اين كلام و انتساب آن به پيامبر ( ص ) را تأييد نمودند . سرانجام فاطمه ( عليها السلام ) ، خدا و ملائكه را شاهد گرفت فرمود : « شما من را به غضب آورديد و هرگز من را راضى ننموديد ؛ در نزد پيامبر ، شكايت شما دو نفر را خواهم نمود » .
بانوى نور (ويژهنامه ايام فاطميه) (فارسى) — صفحة 28
مساهمون: واحد فرهنگى دفتر حضرت آية الله العظمى علوى گرگانى
ص٢٨