فاطمه ( عليها السلام ) و فدك :
از ديگر ستمهايى كه پس از ارتحال پيامبر در حق فاطمه ( عليها السلام ) روا داشته شد ، مسأله فدك بود . فدك قريهاى است كه تا مدينه حدود 165 كيومتر فاصله دارد و داراى چشمه جوشان و نخلهاى فراوان خرماست و خطهاى حاصلخيز مىباشد . اين قريه متعلق به يهوديان بود و آن را بدون هيچ جنگى به پيامبر ( ص ) بخشيدند ؛ لذا مشمول اصطلاح انفال مىگردد و بر طبق صريح قرآن ، تنها اختصاص به خداوند و پيامبر اسلام دارد . پس از اين جريان و با نزول آيه وَ آتِ ذَا الْقُرْبَى حَقَّهُ پيامبر ( ص ) بر طبق دستور الهى آن را به فاطمه ( عليها السلام ) بخشيد . فاطمه ( عليها السلام ) و امير مؤمنان ( ع ) در فدك عاملانى داشتند كه در آبادانى آن مىكوشيدند و پس از برداشت محصول ، درآمد آن را براى فاطمه ( عليها السلام ) مىفرستادند . فاطمه ( عليها السلام ) نيز ابتدا حقوق عاملان خويش را مىپرداخت و سپس مابقى را در ميان فقرا تقسيم مىنمود ؛ و اين در حالى بود كه وضع معيشت آن حضرت و امام على ( ع ) در سادهترين وضع به سر مىبرد . گاه آنان قوت روز خويش را هم در راه خدا انفاق مىنمودند و در نتيجه گرسنه سر به بالين مىنهادند . اما در عين حال فقرا را بر خويش مقدم مىداشتند و در اين عمل خويش ، تنها خدا را منظور نظر قرار مىدادند . ( چنانچه در آيات آغازين سوره دهر آمده است ) . پس از رحلت رسول خدا ( ص ) ، ابابكر با منتسب نمودن حديثى به