زهرا به معناى درخشنده است و از امام ششم ، امام صادق ( ع ) روايت شده است كه : « چون دخت پيامبر در محرابش مىايستاد ( مشغول عبادت مىشد ) ، نورش براى اهل آسمان مىدرخشيد ؛ همانطور كه نور ستارگان براى اهل زمين مىدرخشد . »
صدّيقه به معنى كسى است كه به جز راستى چيزى از او صادر نمىشود . طاهره به معناى پاك و پاكيزه ، مباركه به معناى با خير و بركت ، بتول به معناى بريده و دور از ناپاكى ، راضيه به معناى راضى به قضا و قدر الهى و مرضيه يعنى مورد رضايت الهى .
كنيههاى فاطمه ( عليها السلام ) نيز عبارتند از ام الحسين ، ام الحسن ، ام الائمه ، ام ابيها و . . .
ام ابيها به معناى مادر پدر مىباشد و رسول اكرم ( ص ) دخترش را با اين وصف مىستود ؛ اين امر حكايت از آن دارد كه فاطمه ( عليها السلام ) بسان مادرى براى رسول خدا بوده است . تاريخ نيز گواه خوبى بر اين معناست ؛ چه هنگامى كه فاطمه در خانه پدر حضور داشت و پس از وفات خديجه ( عليها السلام ) غمخوار پدر و مايه پشت گرمى و آرامش رسول خدا بود و در اين راه از هيچ اقدامى مضايقه نمىنمود ، چه در جنگها كه فاطمه بر جراحات پدر مرهم مىگذاشت و چه در تمامى مواقف ديگر حيات رسول خدا .
بانوى نور (ويژهنامه ايام فاطميه) (فارسى) — صفحة 11
مساهمون: واحد فرهنگى دفتر حضرت آية الله العظمى علوى گرگانى
ص١١