نيست ، فورى آن را انجام دهد .
4 - اگر كفاره بر انسان واجب شود و بدون اينكه به جا آورد ، چند سال بر آن بگذرد ، چيزى بر آن اضافه نمىشود .
5 - اگر روزه خود را به كار حرامى ؛ مانند : استمنائ ، باطل كند ، كفاره جمع واجب مىشود ؛ يعنى بيد يك برده آزاد كند و دو ماه روزه بگيرد و به شصت فقير طعام بدهد . اگر هر سه برايش ممكن نيست ، هر كدام آنها را مىتواند بايد انجام دهد .
6 - كسى كه قضاى روزه ماه رمضان را گرفته ، اگر بعد از ظهر عمدا آن را باطل كند ، بايد به ده فقير ، هر كدام يك مُد طعام بدهد و اگر نمىتواند طعام بدهد ، بايد سه روز پى در پى روزه بگيرد .
در موارد زير نه قضا واجب است و نه كفاره :
1 - روزههاى ايام كفر براى تازه مسلمان ؛ يعنى اگر كافرى مسلمان شود قضاى روزههاى واجب گذشته واجب نيست .
2 - كسى كه به سبب پيرى نمىتواند روزه بگيرد و بعد از ماه رمضان هم نمى - تواند قضاى آن را انجام دهد ؛ ولى اگر روزه گرفتن برايش دشوار است ، بيد براى هر روز ، يك مُد طعام به فقير بدهد .
روزه قضاى پدر و مادر :
پس از مرگ پدر ، پسر بزرگ او بايد نمازها و روزههاى قضا شده او را به جا آورد و احتياط مستحب است قضاى نماز و روزههاى مادر را هم به جا آورد .