1 - در ماه رمضان غسل جنابت را فراموش كند و با حال جنابت ، يك يا چند روز روزه بگيرد .
2 - در ماه رمضان ، بدون اينكه تحقيق كند صبح شده يا نه ، كارى كند كه روزه را باطل مىكند ؛ مثلا آب بخورد و بعدا معلوم شود صبح بوده است ( بنابر احتياط واجب )
3 - كسى بگويد : صبح نشده و روزهدار با اعتماد به گفته او ، كارى كند كه روزه را باطل مىكند و بعدا معلوم شود صبح بوده است .
4 - روزههايى كه به سبب سفر ، باطل شده است .
5 - روزههاى ايام حيض و نفاس بانوان .
6 - بر اثر ندانستن مسئله ، مبطلى انجام داده ولى نمىتوانسته مسئله را ياد بگيرد ، يا اصلا متوجه نبوده .
7 - به سبب بيمارى روزه نگيرد و بيماريش پس از ماه رمضان بر طرف شود .
8 - براى خنك شدن يا بىجهت آب در دهان برگرداند و بىاختيار فرو رود .
* در موارد زير فقط بايد براى هر يك روز ، يك مُد طعام به فقير داده شود ولى قضا و كفاره ندارد :
1 - كسى كه به سبب پيرى ، روزه گرفتن برايش مشتقت دارد و بعد از رمضان نيز نمىتواند قضاى آن را به جاى آورد .
2 - مرضى دارد كه زياد تشنه مىشود و روزه گرفتن برايش مشتق دارد ولى اگر بعد از ماه رمضان بتواند قضاى آن را به جاى آورد بنابر احتياط واجب بايد به جا آورد .
روزه سپر مؤمن (به ضميمه احكام روزه) (فارسى) — صفحة 75
مساهمون: السيد محمد علي العلوي الگرگاني
ص٧٥