جستجوى زياد در بيمارستان پيدا مىشود كه قادر به سخن گفتن نبوده و حتّى قادر به انجام بقيه اعمال حجّ نمىباشد و در فاصله اين مدّت ، همراهان او شوهرش را تكليف مىكنند ، كه به نيابت از خانواده خودش بقيه اعمال او را انجام دهد . آنچه مسلم است اين بوده كه شوهر در حال ناراحتّى و اضطراب و حواصپرتى بوده ، ولى از او كه سؤال مىشود اعمال حجّ نيابتى را انجام داديد يا نه جواب مىدهد ، بله انجام دادم . پس از مراجعت از حجّ ، شوهرش قسم جلاله ياد مىكند كه من حالم بهجا نبوده ، و اعمال نيابتى را انجام ندادم و اظهار مىكند كه اجتماع ما با هم حرام است . آيا حجّ صحيح است يا نه ؟ و در صورت عدم صحّت آيا با نيابت كفايت مىكند يا اينكه لازم است خودش بقيه اعمال حجّ را انجام دهد و قربانى كه به واسطه عدم بيتوته در منى مىباشد ، آيا در محل خودش ذبح كند كافى است و يا بايد به منى فرستاده شود ؟
استفتائات حج و عمره (فارسى) — صفحة 403
مساهمون: السيد محمد علي العلوي الگرگاني
ص٤٠٣