اعاده كند ، ولى اگر رسيدن را دانست و احتمال داد كه با پا انداخته باشد يا سنگ متسعمل انداخته باشد اعتناء نكند .
« 1013 » م - ظن به رسيدن سنگ و عدد آن اعتبار ندارد .
« 1014 » م - در انداختن سنگها شرط نيست طهارت از حدث يا خبث و در خود سنگها نيز طهارت شرط نيست .
« 1015 » م - از بچهها و مريضها و بيمارى ه اميد ندارد تا مغرب بهبودى حاصل كند و كسانى كه نمىتوانند بواسطه عذرى - مثل اغماء - خودشان رمى كنند ، كسى ديگر نيابت كند .
« 1016 » م - مستحب است بلكه موافق احتياط است كه اگر بشود مريض را حمل كنند و ببرند نزد جمره و در حضور او سنگ بيندازند .
« 1017 » م - اگر مريض خوب شد و بيهوش به هوش آمد بعد از آنكه نايب سنگها را انداخت بنابر احتياط لازم است خودش اعاده كند و اگر در بين سنگ انداختن خوب شد يا به هوش آمد بايد خودش از سر ، سنگ بيندازد و كفايت كردن به مقدارى كه نايب عمل كرده مشكل است .
« 1018 » م - كسانى كه عذر دارند از اينكه روز رمى كنند مىتوانند شب عمل كنند ، هر وقت شب كه باشد .
مستحبات رمى جمرات
« 1019 » م - در رمى جمرات چند چيز مستحب است : 1 - با طهارت بودن در حال رمى .
2 - هنگامى كه سنگها را در دست گرفته و آماده رمى است اين دعا را