مقدار كمى توقف كند و برود يا طرف عصر بيايد و توقف كند حج او صحيح است اگرچه توقف نكردن از روى عمد و علم باشد .
« 962 » م - آنچه در وقوف ركن است مسماى وقوف است به اين معنى كه گفته شود قدرى در عرفات بوده ، هرچند خيلى كم باشد مثل يك دقيقه يا دو دقيقه پس اگر هيچ به عرفات نرود ركن را ترك كرده .
« 963 » م - اگر از روى عمد علم ، وقوف ركنى را ترك كند يعنى در هيچ جزء از بعدازظهر تا مغرب در عرفات نباشد حجش باطل است ، و كفايت نمىكند براى او وقوف در شب عيد كه وقوف اضطرارى است .
« 964 » م - اگر كسى عمدا پيش از غروب شرعى از عرفات كوچ كند و از حدود عرفات بيرون رود و پس از آن نادم شود و برگردد و تا غروب توقف كند چيزى بر او نيست بنابر اقوى ، لكن احتياط در كفاره است به يك شتر ، همچنين اگر بدون آنكه پشيمان شود از كار خود ، براى حاجتى برگردد لكن بعد از رسيدن با قصد قربت توقف كند چيزى بر او نيست .
« 965 » م - اگر در فرض سابق مراجعت نكرد كفاره آن يك شتر است كه بايد در راه خدا قربانى كند و بايد قربانى را در منى نحر نمايد نه در مكه و اگر نتوانست قربانى كند يعنى تمكن نداشت بايد هيجده روز روزه بگيرد و بنابر احتياط واجب بايد پىدرپى باشد .
« 966 » م - اگر سهوا كوچ كرد و بيرون رفت پس اگر يادش آمد بايد مراجعت كند ، و اگر مراجعت نكرد گناهكار است و احوط وجوبى آن است كه كفاره هم بدهد ، و حكم مسئله جاهل هم مثل ساهى است .
« 967 » م - اگر كسى از روى ندانستن مسأله ، آنچه ذكر شد بكند حكم
مناسك حج همراه با ادعيه و زيارات (فارسى) — صفحة 233
مساهمون: السيد محمد علي العلوي الگرگاني
ص٢٣٣