فصل دوم : وقوف به عرفات
« 956 » م - واجب است وقوف به عرفات - كه محلى است معروف و محدود است بحدود معروفه - به قصد قربت و خالص مثل ساير عبادات .
« 957 » م - مراد از وقوف ، بودن در آن مكان است چه سواره و چه پياده يا نشسته يا خوابيده يا در حال راه رفتن ، به هرحال كه باشد كافى است .
« 958 » م - اگر در تمام وقت بيهوش باشد يا خواب ، وقوف او باطل است .
« 959 » م - أظهر آن است كه بعد از زوال روز نهم تا غروب شرعى كه وقت مغرب است در عرفات وقوف كند و مىتواند تا يك ساعت بعدازظهر وقوف را تأخير بياندازد .
« 960 » م - تأخير انداختن از اول ظهر اگر كم باشد مثلا به مقدار نماز ظهر و عصر كه جمع بين آن كند ، معلوم نيست حرام باشد ، ولى احتياط آن است كه تأخير نيندازد .
« 961 » م - بودن در مجموع بعدازظهر تا مغرب گرچه واجب است چنانچه گذشت لكن تمام آن ركن نيست كه حج به ترك آن باطل شود ، پس اگر